Συνέντευξη στην Άννα Γριμάνη
Το πρώτο κεφάλαιο της διαδρομής σας.
Τα δοκίμια, που έγραφα ως μαθήτρια Λυκείου στην αργολική εφημερίδα «Θάρρος», αν και στην πραγματικότητα το πρώτο κεφάλαιο έχει γραφεί ἐξ ἁπαλῶν ὀνύχων στο αρχαίο θέατρο του Άργους, εκεί όπου παίζαμε τα παιδικά μας παιχνίδια και ένιωθα ως καθημερινό βίωμα την αρχαιότητα και τον πολιτισμό μας. Τα βράδια των παιδικών μου χρόνων χανόμουν με τις ώρες σε βιβλία και εγκυκλοπαίδειες με αποτέλεσμα να έχω μία πρώιμη γλωσσική ενηλικίωση. Χάρις σε αυτήν απέκτησα μεγάλη μαθητική αυτοπεποίθηση και από τότε αποφάσισα ότι θα γίνω δασκάλα της ελληνικής γλώσσας και μάλιστα, της αρχαίας.
Τα χρόνια που δημιουργείται η προσωπικότητα.
Η προσωπικότητα θεμελιώνεται στα πρώτα χρόνια του βίου μας, αλλά διαμορφώνεται έως την τελευταία μας ανάσα, καθώς είμαστε το σύνολο των σχέσεων που έχουμε καλλιεργήσει στο πέρασμα των χρόνων με πρώτιστη την σχέση με τον εαυτό μας.
Όταν κτίστηκε η καριέρα.
Ήταν το 1989 από τον Δημοτικό Ραδιοφωνικό Σταθμό της Αθήνας, το 1990 ακολούθησαν οι εφημερίδες και τα περιοδικά και το 2000 ξεκίνησε η τηλεοπτική μου σταδιοδρομία. Μεγάλο σχολείο και το ραδιόφωνο και οι εφημερίδες πριν από την τηλεόραση, πολύ χρήσιμο- κατά την γνώμη μου- για όλες και όλους τις και τους δημοσιογράφους, που εμφανίζονται στην τηλεόραση.
Οι αμφισβητήσεις που σάς έδειξαν την άλλη όψη των πραγμάτων.
Η μοναδική βεβαιότητα που έχω-παρότι είναι πίστη και πεποίθηση και όχι προϊόν γνώσεως- είναι ότι υπάρχει η Ανώτερη Δύναμη, ο Θεός, και έχει ισχύ ο πνευματικός νόμος στο διηνεκές. Είναι αυτό που λέμε με άλλα λόγια «Εδώ είναι ο Παράδεισος και η Κόλαση εδώ».
Κατά τα άλλα, είμαι φιλύποπτη τις περισσότερες φορές, θέλω να ερευνώ και έχω ερωτηματικά, ιδιαίτερα όταν μία κατάσταση εμφανίζεται ως ιδανική και ένα πρόσωπο ως περίπου τέλειο.
Είναι, βεβαίως, εξουθενωτικό να αμφιβάλλεις για όλους και για όλα-θυμάμαι μία επιγραφή στα λατινικά “Dubito de omnibus” στο οικόσημο της έπαυλης Αμυμώνη στο Ναύπλιον, όπου κατοικούσε ο Ιωάννης Καποδίστριας και σύμφωνα με τον θρύλο είχε φυτέψει στην αυλή της συμβολικά έναν φοίνικα, του οποίου σήμερα σώζεται μόνον ο κορμός. Μού ασκούσε μία περίεργη έλξη από παιδί αυτό το ξύλινο οικόσημο σε σχήμα μεσαιωνικής ασπίδας. Δεν ήξερα τότε λατινικά και δεν καταλάβαινα τί σήμαινε η φράση. Στο Λύκειο με την διδασκαλία των Λατινικών φωτίστηκε η επιγραφή και το πιο γοητευτικό σε αυτήν είναι ότι ο τύπος “omnibus” είναι κοινός και για τα τρία γένη, αρσενικό, θηλυκό, ουδέτερο, άρα για όλους, για όλες, για όλα.
Ωστόσο, αν πιστεύεις στον «Ὀφθαλμό, ὅς τὰ πάνθ΄ὁρᾶ», αποκτάς μία εσωτερική γαλήνη και δεν ζεις μέσα στο χάος των αμφισβητήσεων και των αμφιβολιών. Τέλος, οφείλεις να διευρευνάς τα κίνητρά σου, όταν γίνεσαι πνεύμα αντιλογίας, διότι η αλαζονεία ελλοχεύει και μάλιστα, πλήττει κυρίως όσες και όσους ασχολούνται με πνευματική εργασία. Και δεν μιλώ για τον «ξερολισμό», που είναι κωμικός, αλλά για μία αίσθηση υπεροχής έναντι των άλλων, που δεν ξέρουν και δεν καταλαβαίνουν…Απαιτείται, λοιπόν, να έχουμε πολλή προσοχή και διάκριση, όταν αμφισβητούμε.
Γιατί πετύχατε;
Χάρις στην φιλομάθεια και την άοκνη εργατικότητά μου. Όση «προίκα» και αν έχεις ή ταλέντο, ή ακόμη και «άκρες» όπως λέμε χύδην και μπορεί να σκέπτονται ορισμένοι ότι αρκούν- αν δεν έχεις εργατικότητα δεν τά καταφέρνεις. Όχι μόνον στην δημοσιογραφία, αλλά πουθενά.
Στη δημοσιογραφική πορεία σας, τί -το σημαντικότερο κατακτήθηκε;
Σε ένα δύσκολο και απαξιωμένο στην Ελλάδα επάγγελμα, όπως η δημοσιογραφία, με τιμά η εκτίμηση, η αγάπη και ο σεβασμός, που εισπράττω από τα λόγια των τηλεθεατών και σχόλια όπως «μαθαίνουμε πάντοτε από τις εκπομπές σας!».
Και τότε σκέπτομαι πόσο ευλογημένη είμαι στη δουλειά μου, διότι κι εγώ μαθαίνω-αυτό άλλωστε ήθελα από παιδί- και οι εκπομπές μου αποτελούν ένα είδος σχολείου, είναι δηλαδή χρήσιμες στον βίο των ανθρώπων.
Ο νεωτερισμός σας.
Όταν άλλαξε πορεία η επαγγελματική σταδιοδρομία μου και από τις εφημερίδες εμφανίστηκα στην τηλεόραση ἐν ἔτει 2000, στο τηλεοπτικό τοπίο της εποχής δεν υπήρχε χώρος για ανθρώπους του Πνεύματος και της Επιστήμης.
Είμαι υπερήφανη, διότι με επιμονή και υπομονή κατάφερα να διευρύνω αυτό το τηλεοπτικό τοπίο στην ελληνική τηλεόραση.
Καθιέρωσα τὴν εκπομπή ΣΤΑ ΑΚΡΑ ως το τηλεοπτικὸ βήμα των στοχαστών και των επιστημόνων, οι οποίοι ήταν άγνωστοι στο ευρύ κοινό αλλά χάρις σε αυτές τις συνεντεύξεις ο κόσμος τούς γνώρισε, άρχισε να ενδιαφέρεται για τον λόγο τους-απόδειξη ότι η καλή τηλεόραση προσελκύει το κοινό!-κι έτσι άρχισαν να τούς καλούν και σε εκπομπές των ιδιωτικών καναλιών και να γίνονται πλέον αναγνωρίσιμα πρόσωπα του δημόσιου λόγου. Αναφέρω ενδεικτικά τον αστροφυσικό ακαδημαϊκό κ.Σταμάτη Κριμιζή, τον ψυχίατρο Ματθαίο Γιωσαφάτ, τον ψυχοθεραπευτή πατέρα Φιλόθεο Φάρο, τον φιλόσοφο Στέλιο Ράμφο, τον ψυχίατρο Δημήτρη Καραγιάννη, την ποιήτρια Κική Δημουλά
τον Καθηγητή Επιστήμης των Υπολογιστών στο ΜΙΤ Κωνσταντίνο Δασκαλάκη, τον Καθηγητή στο ΕΜΠ Θεοδόση Τάσιο, τον Καθηγητή Φιλοσοφίας Θεοφάνη Τάση, κ.α.
Γυναικεία ηγεσία- και τα χαρακτηριστικά στην προσωπικότητα μιας γυναίκας που διακρίνεται.
Η γυναίκα στην ηγεσία οφείλει- κατά την γνώμη μου- να μην μιμείται τους άνδρες. Να επενδύει στα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του φύλου της που είναι η επικοινωνία, η ενσυναίσθηση και η συντηρητική σκέψη με την έννοια της διατήρησης και προστασίας των πολύτιμων της ζωής μας.
Οι αδιαπραγμάτευτες αξίες σας.
Η πίστη μου στον Θεό, η φροντίδα στην οικογένειά μου, η υπερηφάνειά μου για την πατρίδα μας και τον ελληνικό πολιτισμό, καθώς και η λατρεία μου στην γλώσσα μας.
Το στοιχείο- που ως κοινωνία πρέπει να κερδίσουμε.
Να προσπαθούμε να αγαπάμε τον πλησίον μας «ὡς σεαυτόν». Αν βγαίναμε από την πόρτα του σπιτιού μας κάθε ημέρα με αυτήν την διάθεση να προσπαθήσουμε να κάνουμε πράξη-όσο μπορούμε–αυτήν την ευαγγελική ρήση απέναντι στο άγνωστο πλησίον, οι ζωές μας θα ήταν διαφορετικές και η κοινωνίας μας πιο συνεκτική.
«Και χρωστάμε στην διάρκεια μιας λάμψης την πιθανή ευτυχία μας» (Οδ. Ελύτης). Η έννοια της ευτυχίας – για εσάς.
Είναι απλή υπόθεση για μένα η ευτυχία. Αν δεν έχεις βάσανα υγείας ή οικογενειακά προβλήματα, τα οποία να σού προξενούν δυστυχία και είσαι ολιγαρκής, τότε όλες τις στιγμές, κατά τις οποίες αυτό που ζεις, συμπίπτει με αυτό που θέλεις, είσαι ευτυχής.
Η συνέντευξη που θα ξαναθέλατε- on camera.
Κυρἰα Γριμάνη, Άννα μου, έχω στο μυαλό μου ως επιθυμία μόνον μελλοντικές συνεντεύξεις, καταλαβαίνετε εσείς…
Info:
H Bίκυ Φλέσσα είναι απόφοιτος της Φιλοσοφικής Σχολής του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών (Φιλολογικό Τμήμα, Κλασική Κατεύθυνση). Επίσης, είναι πτυχιούχος της Νομικής Σχολής Αθηνών. Έχει σπουδάσει Ιστορία της Τέχνης (Ζωγραφική και Θέατρο) στην Ἐν Ἀθὴναις Ἀρχαιολογικὴ Ἑταιρεὶα. Στην εφηβεία της ήταν πανελλήνια πρωταθλήτρια στο άλμα εις ύψος.
Έχει εργαστεί 35 χρόνια ως δημοσιογράφος σε εφημερίδες, στο ραδιόφωνο και στην τηλεόραση. Η εκπομπή της «ΣΤΑ ΑΚΡΑ» στην ΕΡΤ είναι η μακροβιότερη εκπομπή συνεντεύξεων στην ελληνική τηλεόραση και έχουν φιλοξενηθεί σε αυτήν εξέχουσες προσωπικότητες της Επιστήμης, της Τέχνης, της Θεολογίας και της Φιλοσοφίας από την Ελλάδα και τον κόσμο.
Είναι συγγραφέας του βιβλίου “Γιατί Ψυχανάλυση, κύριε Γιωσαφάτ; Ο ψυχίατρος Ματθαίος Γιωσαφάτ απαντά στην Βίκυ Φλέσσα” (εκδόσεις ΑΡΜΟΣ). Με τον πρώην Πρύτανη του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών και Καθηγητή Γλωσσολογίας κ. Γεώργιο Μπαμπινιώτη επιμελούνται και παρουσιάζουν την γλωσσική εκπομπή «Σὲ προσκυνῶ, γλώσσα» στον Τηλεοπτικό Σταθμό της Βουλής των Ελλήνων. Είναι μέλος της ΕΣΗΕΑ, της Πανελλήνιας Ένωσης Φιλολόγων, της Διεθνούς Αμνηστίας και της Πανελλαδικής Οργάνωσης Γυναικών «Παναθηναϊκή».
Επίσης, είναι μέλος της Φιλεκπαιδευτικής Εταιρείας, της Ενώσεως Σμυρναίων, καθώς και του Πατριωτικού Ομίλου Απογόνων Αγωνιστών του 1821 και Ιστορικών Γενών της Ελλάδος.
